Vaarwel Salou

Gepubliceerd op november 17, 2017

– 19 september 2012 – Salou –
Ik zit in mijn slaapkamer van mijn woning in het Spaanse Salou en kijk uit over de Middellandse Zee. Nog één keer genieten van dit prachtige uitzicht waar ik heel wat zwoele zomeravonden, onder het genot van een wijntje en wat tapas naar heb zitten staren. Ik word een beetje weemoedig want ik heb hier ruim zes jaar met heel veel plezier gewoond en heb hier heel wat herinneringen liggen. Veel tijd om na te denken is er niet want ik wil nog een stukje schrijven voor mijn Facebookpagina en ik moet afscheid nemen van een paar bekenden. Afgelopen winter ben ik na een trip door Scandinavië in het zuid-Noorse Gautefall blijven hangen, waar ik als PR Manager in een hotel kwam te werken. Een unieke kans die ik met beide handen aangreep maar er voor zorgde dat ik het afgelopen voorjaar niet weer terug keerde naar Salou, mijn huisgenoot Wesley het laatste seizoen alleen achterlatend. Na een telefoontje van hem met de mededeling dat hij het in Salou voor gezien hield en terug naar Nederland wilde moest ik deze week halsoverkop naar salou komen om mijn spullen, die daar nog steeds stonden, op te halen of weg te gooien. Een klus waarvoor ik twee dagen de tijd had want meer vrije dagen kon ik van mijn Noorse werkgever niet krijgen. Daarnaast wilden collega’s en bekenden mij natuurlijk nog even zien en afscheid nemen, waardoor ik de afgelopen twee dagen amper geslapen heb en nu zo gaar als een sateetje van de afhaalchinees ben. Mijn persoonlijke spullen staan gepakt in de serre. De rest van mijn bezittingen die ik in acht jaar in Salou vezameld heb, heb ik in de vuilcontainer moeten gooien omdat ik het niet mee kan nemen in het vliegtuig.

 

Ik pak mijn laptop, open mijn Facebook en begin te schrijven…

Vaarwel salou
Tijd voor de laatste bladzijde van het boek ‘De wilde jaren in Salou’. Het was een spannend boek, vol bizarre, extreme en wilde gebeurtenissen maar dat schijnt bij het leven in een toeristische plaats als Salou te horen. Je moet ook wel een beetje gek zijn om hier te willen leven. In de zomer werk je, je kapot in een slopende hitte, geen tijd om te zwemmen of naar het strand te gaan en in de winter woon je in een spookstad in een slecht geisoleerde woning en klaagt iedereen over de verveling en geldgebrek. Nergens is het contrast tussen feestende overbevolking en armoedige eenzaamheid zo groot als in plaatsen als Salou. Dat maakt de saamhorigheid wel weer heel groot. In de winter ben je samen arm, eenzaam en dronken en in de zomer ben je samen keihard aan het werk en dronken. Dat geld natuurlijk alleen voor de blijvers. De half blijvers, die alleen tijdens het seizoen in Salou wonen, hebben weer een heel ander leven.

Toch is het vooral de wintertijd waarin je de meest bizarre dingen mee maakt want als er weinig vertier is en er geen toeristen zijn kun je natuurlijk zelf helemaal los. Bovendien komen met de nodige borrels natuurlijk ook alle frustraties van een lange hete zomer vol zeikende toeristen naar boven en daarmee natuurlijk ook de grote verhalen. Toch heb ik hier met heel veel plezier gewoond en gewerkt. Hier wordt je door de rest van de ‘blijvers’ niet afgerekend op je vermogen, je bezittingen of de kleding die je draagt. Er zijn hier maar een handjevol mensen die zich de weelde van een eigen huis kunnen veroorloven, de rest moet in de wintermaanden ook elk dubbeltje weer omdraaien om rond te komen en gezamelijke armoede schept natuurlijk een band. In de zomer kun je zijn wie je wilt zijn. Kun je een ei bakken dan ben je chef kok, Kun je een CD speler starten dan ben je DJ en als je met een kleine erfenis een cafeetje kunt huren, ook al hou je het maar 1 seizoen vol, dan ben je dat jaar de man!

In de zomer zijn wij de droom van een hoop toeristen. Wij zijn de avonturiers de helemaal naar het buitenland zijn gegaan om te werken. Met deze adoratie komen ook de gebruikelijke vragen: ‘Woon je hier ook, spreek je al Spaans, is het moeilijk om een huis te vinden…. enzovoort, enzovoort. Na een paar seizoenen heb je de meest geraffineerde antwoorden klaar en vinden te toeristen je zo interessant dat ze je e-mail adres, je Facebook naam en zelfs je telefoonnummer willen. Erg vervelend al die aandacht! Hollywood in het klein, zo noemde ik Salou altijd en dat was het ook. Hier werd film en TV gemaakt, zoals Costa! en diverse TMF en MTV programma’s, hier kwam Radio 538 live uitzenden, stonden grote namen als Tiesto, Gigi D’Agostino, David Guetta en Roger Sanchez op het podium en kon je gewoon een praatje maken met Marco Borsato, Milk Inc, Darkraver, Bas Muijs en Mental Theo. Hier werden Dennis Storm en Silvie van der Vaart (toen nog Silvie Meijs) beroemd gemaakt. Elke dag feest, tot 7 uur in de ochtend, altijd in de belangstelling staan, samenwerken met grote artiesten, elke dag zuipen en leven als God in “Spanje”.

Mijn laatste avond in Salou, tijd om nog even de stad in te gaan. Er staat boerenkool op het menu in restaurant Hollandaluz. Boerenkool met rookworst en vette jus bij een temperatuur van 28 graden. Een betere manier om afscheid te nemen van de Hollandse enclave in deze bruisende Spaanse badplaats is er niet.

© René Gardenier – Fenix Publishing – 2017

Deel dit bericht
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.