Burn-Out – Deel 3 – Terug naar mijzelf

Gepubliceerd op augustus 7, 2018

Bijna 4 jaar geleden vloog ik keihard in een burn-out. Van een ondernemend, vrolijk, avontuurlijk persoon, die geen uitdaging uit de weg ging en alles uit het leven probeerde te halen, tot een in zelfmedelijden zwelgend hoopje ellende met een enorm drankprobleem. Wat in de 3 jaar daarop volgde was een strijd om een nieuwe manier van leven aan te nemen die me uiteindelijk tot een echt gelukkig mens zou maken. Door mijn eigen ervaringen te delen hoop ik mensen meer inzicht te geven in het fenomeen burn-out en hoe er mee om te gaan. Er rust namelijk nog steeds een groot taboe rondom deze moderne aandoening en vaak schamen mensen zich er voor of is er door de omgeving veel onbegrip.

DEEL 1 VIND JE HIER
DEEL 2 VIND JE HIER

Deel 3 – Terug naar mijzelf
Met de fles als mijn grootste vriend probeerde ik het gevecht tegen mijn oude ego aan te gaan. Familie en vrienden zagen met lede ogen toe hoe ik steeds verder afzakte en uiteindelijk kwam ik op een punt dat niemand in mijn omgeving mij nog kon helpen. In het najaar van 2015 liet ik mij op advies opnemen in een woongroep voor alcoholverslaafden en mensen met psychische problemen in de hoop op wat professionele hulp. In eerste instantie een verkeerde keuze, die mij nog verder in een depressie drukte maar dankzij latere hulp van één begeleider kwam ik eindelijk tot inzicht en leerde hoe belangrijk ik voor mijzelf was. De eerste grote stap op weg naar een nieuw en gelukkiger leven.

De woongroep, die ik verder niet zal noemen, zat vol met hopeloze gevallen. Drugs en alcoholverslaafden die er al jaren woonden en door de begeleiding dagelijks een beetje bezig gehouden werden met huishoudelijke werkzaamheden, sporten en  twee keer in de week een gezamenlijke koffiemiddag. Voor de rest brachten de meesten hun tijd liggend voor de tv in hun kamers door en hadden de strijd om weer terug in de maatschappij te komen al lang opgegeven. Als de begeleiding ’s avonds het pand verliet kwamen de drugskoeriertjes en de alcoholflessen tevoorschijn en dansten de muizen, terwijl de maatschappelijke katten van hun rust genoten. Geen goede situatie voor iemand die wel weer terug in het leven wil.

Daarnaast nam mijn begeleidster welgeteld een half uurtje per week de tijd om een evaluatiegesprek met me aan te gaan. Voor de rest werd ik aan mijn lot overgelaten. Na een maand lang stoïcijns in een kamertje van twee bij vier meter door te hebben gebracht werd ik overgeplaatst naar een iets grotere kamer met als nieuwe buurman een crackverslaafde die, als hij de kans kreeg en het geld bij elkaar kon krijgen, zichzelf het liefste de hele avond op de cocaïnedampen naar een andere wereld liet voeren. Een onrustige nachtbraker die mij vaak uit mijn slaap hield en er uiteindelijk voor zorgde dat ik aan de bel trok. Met hulp van een tweede begeleider, die meer dan een half uur per week de tijd nam om mij op weg te helpen weer een ‘normaal’ leven te kunnen leiden, klom ik langzaam uit mijn depressie en kreeg weer vechtlust om wat van mijn leven te gaan maken.

Om mijzelf te motiveren hing ik een oude kleuterfoto van mijzelf op naast mijn bed en beloofde dat jochie op de foto een paar keer per dag en voor het slapen gaan dat ik goed voor hem zou zorgen en hem ten allen tijde zou beschermen. Ondanks het stiekeme drugs- en drankgebruik van mijn medebewoners heb ik in de woongroep maar één terugval gehad. De schade, een hele fles Captain Morgan rum. Deels uit frustratie en deels omdat ik gewoon snakte naar een flinke borrel. Tja, je bent niet zomaar alcoholist-af! Hoewel de directie van de organisatie mij de volgende dag een reprimande gaf, dat ik na nog zo’n voorval onmiddellijk mijn spullen kon pakken, was mijn begeleider begripvol en pakte het probleem in een goed gesprek aan. Een gesprek die een grote verandering in mijn gedrag aan het licht zou brengen. De kleuterfoto en mijn belofte hadden mij veranderd.

In het verleden troffen vrienden en familie mij regelmatig laveloos aan maar naast een schuldgevoel deed het me verder weinig omdat de rust van een paar goede borrels belangrijker was dan de pijn die ik mijzelf en mijn omgeving bezorgde. Dat was bij deze terugval duidelijk anders. Ik voelde me tegenover mijn omgeving niet schuldig over het leegzuipen van een hele fles rum maar wel tegenover het jochie op de foto aan mijn muur, die ik had beloofd om goed voor hem te zorgen. Door mijn oude ‘vriend’ de fles weer te omarmen had ik hem in de steek gelaten en hoe gek het ook mag klinken, dat deed pijn.

Voor het eerst in jaren begon ik in te zien wat ik mijzelf had aangedaan. Ik wilde het liefste mijzelf als kleuter uit de foto halen, op schoot zetten en dat jochie vertellen welke dingen hij in de toekomst allemaal niet moest doen. Ook al zou hij gepest worden en zich onbelangrijk voelen, de keuzes die hij daarna zou maken zouden het alleen maar erger maken. Hij zou de verkeerde mensen tegenkomen in zijn zoektocht naar aandacht en erkenning. Hij zou seksueel misbruikt worden en omgaan met ongure types, die er niet voor terugdeinsden om mensen op te lichten, te molesteren of zelfs neer te schieten. Hij zou gehard worden door zijn omgeving en zijn werk in de horeca. Door zich systematisch onbelangrijk te voelen zou hij zich niet kunnen binden of echt van iemand kunnen houden en een eenzame clown en entertainer met een alcoholprobleem worden.

Door op een afstandelijke manier, middels een kleuterfoto, naar mijzelf te kijken zag ik wat ik van mijn leven had gemaakt en begreep eindelijk ook waarom. Het jochie uit de foto kon ik niet op schoot nemen en waarschuwen voor de fouten die hij zou maken, waarmee ik ook langzaam vrede kreeg met mijn verleden. Het was gebeurd, ik had het zo gedaan en naast een hoop ellende had het me ook een hoop avontuur, uitdagingen en levenslessen opgeleverd. Je kunt niet terug in de tijd om dingen te veranderen en dat is maar goed ook. Bekijk het als een goed boek met een verhaal dat zijn goede en slechte momenten heeft. Als je het gelezen hebt wordt het tijd om het boek in de kast te zetten en het volgende boek, de rest van je leven, zelf te gaan schrijven. Met dit inzicht vertrok ik op 20 april 2016 uit de woongroep om weer op mijzelf te gaan wonen. Ik voelde mij sterk en genoot weer van het leven maar onder de oppervlakte loerde nog steeds mijn oude karakter, die elk moment van de dag klaar stond om de regie weer in handen te nemen. Ik zou nog zeker een paar keer vallen en opstaan voor ik sterk genoeg in mijn schoenen zou staan om mijn oude karakter de baas te kunnen.

BINNENKORT DEEL 4 – DE LAATSTE VALKUILEN

© René Gardenier – Fenix Publishing – 2018

Deel dit bericht
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.