Burn-Out – Deel 2

Bijna 4 jaar geleden vloog ik keihard in een burn-out. Van een ondernemend, vrolijk, avontuurlijk persoon, die geen uitdaging uit de weg ging en alles uit het leven probeerde te halen, tot een in zelfmedelijden zwelgend hoopje ellende met een enorm drankprobleem. Wat in de 3 jaar daarop volgde was een strijd om een nieuwe manier van leven aan te nemen die me uiteindelijk tot een echt gelukkig mens zou maken. Door mijn eigen ervaringen te delen hoop ik mensen meer inzicht te geven in het fenomeen burn-out en hoe er mee om te gaan. Er rust namelijk nog steeds een groot taboe rondom deze moderne aandoening en vaak schamen mensen zich er voor of is er door de omgeving veel onbegrip.

DEEL 1 VIND JE HIER

Deel 2 – Het gevecht
Als je als kind de eerste keer in je leven valt, dan val je en ga je met je smoeltje op de vloer. Je hersenen weten nog niet dat je minder hard valt als je eerst je armpjes uitsteekt, waardoor je de val breekt. Na een paar keer vallen leer je dit en het wordt al snel een automatisme. Op den duur is het onderbewuste gedeelte van je hersenen zo snel dat jij je armen al strekt nog voor je zelf beseft dat je aan het vallen bent. Dit gaat in milliseconden. Zo werkt ons verdedigingssysteem… deels instinctief, deels aangeleerd. Als je al op jonge leeftijd geleerd hebt dat leeftijdsgenootjes je minder pesten en volwassenen aardiger tegen je doen als je iets leuks voor ze doet dan wordt dat een onderdeel van je dagelijkse routine. Als boos worden en er op los slaan meer in je karakter ligt, zal dat je dagelijkse routine worden. In ons dagelijkse leven zijn wij het product van onze omgeving en de manieren die we zelf ontwikkelen om ons staande te houden. Wat het beste bij ons past wordt onze keuze voor het leven.

Het is winter 2014 en ik zit midden in mijn burn-out en inmiddels ook een depressie als gevolg. Ondanks een paar maanden rust ben ik nog verre van waar ik wil zijn en hoe ik me wil voelen. Ik doe mijn uiterste best om er weer bovenop te komen maar op de verkeerde manier. Ik probeer mijn omgeving te laten zien dat het beter met me gaat door me weer nuttig te maken, in de hoop dat ik langzaam weer de oude René word. Ik heb nog steeds niet in de gaten dat deze manier van denken mijn genezing in de weg staat want mijn oude levensstijl heeft me tot dit punt gebracht en ik kan maar op één manier beter worden en dat is mijn oude aangeleerde karakter aan de kant zetten.

Veel mensen die in een burn-out raken proberen weer de oude te worden. Een logische gedachte want dan ben je voor jezelf en je omgeving weer op bekend terrein. Zodra mensen tegen je zeggen dat je weer ‘de oude’ bent, dan heb je de strijd gewonnen… toch? Helaas is dat verre van waar want of de burn-out nu werk gerelateerd is, door je privé leven komt of het gevolg is van een lange strijd tegen nare ervaringen uit het verleden, je oude ik heeft je ten val gebracht en je zult de strijd aan moeten gaan om je oude ik aan de kant te zetten en een nieuwe manier van leven te ontwikkelen die je wel vol kunt houden. Een lastige klus want je omgeving ziet vaak het liefste de oude persoon weer terug en het is aan jou de taak om daar niet meer aan toe te geven en te leven op een manier die beter voor jou is.

Na veel sessies met een psycholoog leerde ik dat bij mij de oorzaak in mijn jeugd lag. Flinke pesterijen van dorps- en klasgenootjes tijdens mijn lagere school periode, vormden mij op jonge leeftijd. Na mijn lagere school periode ging ik door naar de Mavo, in een andere woonplaats met allemaal nieuwe leeftijdsgenoten om mij heen. In deze periode veranderde ik mijn karakter en werd, zoals mijn psycholoog het noemde: ‘een pleaser!’ Ik trainde mijzelf om de leukste van de klas en het liefste van de hele school te worden. Met mij kon je altijd lachen en rotzooi trappen om anderen op mijn hand te krijgen of indruk te maken werd een dagelijks ritueel. Daarnaast stortte ik mij volledig op mijn grootste hobby: muziek. Dat ik daardoor mijn Mavo nooit afgemaakt heb, heb ik altijd simpelweg gezien als bijkomstige schade.

Mijn nieuwe ego ontwikkelde zich snel en al gauw had ik allemaal leuke nieuwe vrienden. Maar een pleaser heeft het zwaar. Opmerkingen, gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal van anderen zijn de belangrijkste onderdelen om de hele dag in de gaten te houden en moeten bij een mogelijke negatieve verandering onmiddellijk bijgestuurd worden. Aardig doen, mensen aan het lachen maken, complimenten geven, klusjes voor anderen opknappen… alles is geoorloofd zolang anderen je maar leuk blijven vinden en te vriend houden. Daarnaast zorgt een bepaalde vorm van populariteit ook voor respect en die begon ik te verdienen door mijn hobby langzaam om te zetten in mijn toekomstige beroep: diskjockey!

In ruim vijfendertig jaar had ik, mede dankzij mijn lange carrière als diskjockey en horecamedewerker, mijn alter ego zo geperfectioneerd dat ik er bij de psycholoog achter kwam dat ik geen idee had wie ik zelf werkelijk was. Mijn hele dagelijkse leven was een aaneenschakeling van valpartijen, waarbij mijn hersenen in een fractie van milliseconden mijn handen steeds naar voren duwden. Alles wat ik deed was zo goed voorgeprogrammeerd dat ik eigenlijk geen controle meer over mijzelf had. Daarnaast was mijn beroep als diskjockey schadelijker voor me dan ik ooit had gedacht. Ik was gedreven en een perfectionist, waarmee ik mijn sporen in de loop der jaren wel verdiende. Maar achter deze grootse diskjockey ging een klein jochie met een enorm gebrek aan zelfvertrouwen schuil.

Het zal voor sommigen een openbaring zijn maar ik was niet alleen in het dagelijkse leven maar ook als diskjockey altijd onzeker en had enorme last van plankenkoorts. Twee grote obstakels in mijn beroep, die ik met behulp van bier en borrels altijd prima verborgen heb weten te houden. Als ik moest draaien was ik een functionerende alcoholist. De borrels gaven mij het zelfvertrouwen dat ik nodig had om zonder angst mijn creativiteit tot het uiterste aan te kunnen spreken, wat mij uiteindelijk tot een enorm goede diskjockey maar tegen welke prijs? Geen onbekend fenomeen onder mensen die in de schijnwerpers staan. De film Bloed, Zweet en Tranen, over het leven van zanger André Hazes, die met het zelfde probleem worstelde, wat hem uiteindelijk fataal werd, sloeg bij mij dan ook in als een bom. Het was alsof ik naar mijzelf keek.

Volgens mijn psycholoog was er maar één oplossing: ik moest het gevecht met mijn oude ego aangaan. Ik moest de hele dag waakzaam zijn op de dingen die ik deed en vooral analyseren waarom ik ze deed. Als het te maken had met mijn oude verdedigingsmechanisme, dan moest ik mezelf deze gewoonte afleren…. elke dag, de hele dag. Een doodvermoeiende klus, zeker als je al midden in een burn-out zit. Daarnaast moest ik nooit weer op een podium gaan staan om mensen te entertainen en daarmee mijzelf dwingen om dingen te doen die ik niet durfde te doen. Ik moest afscheid nemen van mijzelf en geen kracht meer putten uit de dingen die ik in het verleden bereikt had maar op zoek gaan naar wie ik werkelijk was. Ik moest op zoek gaan naar uitdagingen die me wel voldoening gaven maar geen bedreiging meer voor mij vormden. Dit gegeven bracht mij opnieuw op mijn knieën, dreef me tot wanhoop en weer keihard terug aan de alcohol. Waar moest ik beginnen?

DEEL 3 – TERUG NAAR MEZELF

© René Gardenier – 2018

No Thoughts on Burn-Out – Deel 2

Laat een reactie achter

Je reactie wordt voor het plaatsten eerst behandeld door een moderator.