Burn-Out - Deel 1 - De Sluipmoordenaar

Gepubliceerd op mei 5, 2018

Heb je er ooit wel eens bij stil gestaan hoeveel wij ‘moeten’ in het leven. Dingen die ons opgelegd worden, niet alleen van hoger hand maar ook door de mensen om ons heen. Maar wie weet wat echt goed voor jou is of wie je werkelijk bent? Jijzelf… toch?

Iets meer dan 3 jaar geleden vloog ik keihard in een burn-out. Van een ondernemend, vrolijk, avontuurlijk persoon, die geen uitdaging uit de weg ging en alles uit het leven probeerde te halen, tot een in zelfmedelijden zwelgend hoopje ellende met een enorm drankprobleem. Wat in de 3 jaar daarop volgde was een strijd om een nieuwe manier van leven aan te nemen die me uiteindelijk tot een echt gelukkig mens zou maken. Door mijn eigen ervaringen te delen hoop ik mensen meer inzicht te geven in het fenomeen burn-out en hoe er mee om te gaan. Er rust namelijk nog steeds een groot taboe rondom deze moderne aandoening en vaak schamen mensen zich er voor of is er door de omgeving veel onbegrip.

Ik plaats één hoofdstuk per keer want het schrijven van deze ervaringen en herinneringen is soms pittig. Als het je interesseert ga er dan rustig voor zitten en neem de tijd om het te lezen.

DEEL 1 – DE SLUIPMOORDENAAR

Onze ouders, leraren, de reclamewereld, politici, de tv, vrienden, de krant, familieleden, de dominee, wereldverbeteraars en onze Facebookvrienden vertellen ons allemaal wat we moeten doen en hoe we moeten leven. Op zich geen probleem want iedereen heeft recht op een mening en mensen denken nou eenmaal verschillend. Het gaat mis wanneer we ons in bochten gaan wringen om aardig gevonden te worden of bang zijn voor de mening van een ander. Dit kan zo ver gaan dat je een dusdanige manier van leven hebt aangenomen, dat je op dit moment niet eens meer weet wie je eigenlijk echt bent. Dan is het slechts een kwestie van tijd tot de sluipmoordenaar je inhaalt. Je klapt keihard tegen een muur en ineens zit je volledig lamgeslagen thuis. Wat heeft de wereld jou aangedaan dat je hierin terecht bent gekomen? Helemaal niets! Je hebt het zelf zo ver laten komen en de kortsluiting in je hoofd geeft aan dat het tijd is om je leven drastisch te veranderen.

Een burn-out kent geen leeftijd, geen ras, geen geloof en geen klasse. Iedereen, van popster tot winkelbediende kan ten prooi vallen aan deze moderne aandoening. Vaak ligt de oorzaak in je verleden, waarbij je een manier van leven hebt ontwikkeld, die niet vol te houden is. Ineens lig je eruit en kun je niets meer. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Je deed zo enorm je best om wat van het leven te maken. Je stond altijd klaar voor iedereen, probeerde alles zo goed mogelijk te doen en nu heb je amper nog de kracht om op te staan en aan een nieuwe dag te beginnen. Is alles wat je tot dusver gedaan hebt voor niets geweest? Nee! Je hebt veel meegemaakt in de aanloop naar je burn-out en deze ervaringen kunnen je helpen om een nieuwe en betere herstart te maken.

Ik was 44 jaar toen ik mijn eerste burn-out kreeg. Ik werkte in een hotel in zuid Noorwegen als PR manager. Ik had een leuke baan, verdiende enorm goed en woonde midden in de prachtige Noorse natuur. Door een tekort aan personeel sprong ik halverwege de zomer van 2012 ook bij in de keuken van het hotel waardoor ik ineens 80 uur per week werkte. Tegen het einde van het jaar ging het mis en sloegen bij mij de stoppen door. Ik had de term burn-out wel eens gehoord maar dacht dat het een modern woord voor overspannen was, dus nam ik 3 maanden rust en begon daarna weer aan mijn normale 40-urige werkweken. Nadat het werk in Noorwegen ophield kwam ik terug naar Nederland en stortte mij op een nieuw project: mijn eigen danscafé.

Wat ik niet in de gaten had was dat de burn-out nog steeds aanwezig was omdat ik alleen maar rust had genomen maar niet mijn levensstijl had veranderd. Na vijf maanden keihard werken om het vervallen pand in een prachtige horecazaak te veranderen sloeg de burn-out voor de tweede keer toe… maar nu zo hard dat ik keihard de afgrond in dook. Tijdens de grote opening was ik al helemaal de weg kwijt. Met mijn eigen drankvoorraad als medicijn tegen de angsten, onzekerheid en stress, die zich in rap tempo opbouwden, lukte het mij met pijn en moeite om mijn café 6 weken open te houden. Waarschijnlijk heb ik daarmee een record gevestigd als kortst lopende kroeg van Nederland.

Toen ik echt helemaal niets meer kon sloot ik mijzelf op in huis en dronk me dagenlang in slaap. Telkens als ik wakker werd dempte ik de gedachten van het verlies, de afgang, het falen en de daar bijbehorende schulden met flink wat sterke drank, om daarna weer een paar uur van de wereld te zijn. Ik was boos. Boos op iedereen die mij ooit wat had aangedaan. De wereld had mij eindelijk onderuit gehaald. Van een succesvolle energieke levensgenieter tot een waardeloos stuk vuil dat alleen nog maar kon zuipen. Mijn zelfbeeld was volledig vernietigd en alles waar ik ooit voor gevochten had was ik naar mijn idee kwijt.

Mijn overvloedige alcoholgebruik zorgde ervoor dat ik me nog slechter ging voelen. Mijn naarste ervaringen, angsten en een enorm schuldgevoel waren ondanks mijn dronken toestand 24 uur per dag prominent aanwezig en maakten me zo depressief dat er niet meer tegen te drinken was. Pas later leerde ik dat een kalmeringsmiddel zoals Diazepam een veel betere manier is om je hoofd rustig te krijgen. Want dat is wat je in de eerste fase van je burn-out nodig hebt: absolute rust! Je hersenen hebben een zware kortsluiting te verwerken en elke vorm van inspanning of verplichting komt keihard aan. Hoewel het gebruik van valium vaak als een teken van zwakte wordt gezien, kan ik zeggen dat ik er enorm veel baat bij heb gehad. In het geval van een echte burn-out zal een goede huisarts ze zeker niet weigeren.

Ongeacht de oorzaak van je burn-out zal deze eerste fase keihard aankomen. Niet alleen voor jezelf maar ook voor je omgeving. Je bent in één klap uit het veld geslagen en niet bereikbaar voor hulp. Je hebt geen energie meer en wilt zo veel mogelijk met rust gelaten worden. Misschien zal je omgeving van alles proberen om je op te vrolijken of je weer op de been te krijgen maar de kortsluiting zal pas verdwijnen als je alle rust neemt die je nodig hebt. Doe waar je zin in hebt, al is dat de hele dag stripboeken lezen, tv kijken of muziek luisteren. Iets ‘moeten’ is in deze fase echt niet goed voor je en zorgt er zelfs voor dat je herstel langer duurt. Neem zonder schuldgevoel de tijd om je hersenen helemaal tot rust te laten komen, ook al duurt dat een paar maanden. Je omgeving zal hier enorm aan moeten wennen maar het is echt de beste manier om je voor te bereiden op de volgende fase: Het gevecht met oude persoonlijkheid!

GA NAAR DEEL 2

 

© René Gardenier – Fenix Publishing – 2017

Deel dit bericht
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.