Worden we echt idioten?

Gepubliceerd op februari 12, 2017

Terwijl ik naar mijn website zit te staren bedenk ik mij ineens dat het eigenlijk een enorm groot wonder is. Je schrijft een paar regeltjes, plaatst wat foto’s, drukt op enter en binnen een paar seconden kan iedereen, waar ook ter wereld, zien wat je hebt gepost en daar ook nog op reageren. Een prachtig mooi medium maar het zegt ook iets over onze manier van leven. In gedachte dwaal ik af naar de verhalen die mijn opa me vroeger vertelde. De man kon waanzinnig mooi over vroeger vertellen en als ik na schooltijd bij mijn grootouders een kopje thee kwam drinken vroeg ik hem er dan ook vaak naar.

‘Vroeger was alles anders, de wereld is nu razend gemaakt’, zei mijn opa altijd. ‘Vroeger had je nog geen televisie, hadden alleen rijke mensen telefoon en stond moeder de vrouw een paar uur in de keuken voor het avondmaal. ’s Avonds zat je niet als een kasplantje naar een bak vol elektronica en kleurtjes te kijken maar sprak je met elkaar of deed je rond de keukentafel gezellige spelletjes. Nu kun je niemand nog om acht uur ’s avonds lastig vallen met een bezoekje want Goede Tijden is op tv. Als je op vakantie ging… áls je al op vakantie ging… dan ging je met een tentje naar een camping in Nederland. Maar dan moest je wel in het voorjaar eerst met het hele gezin een stukje grond op het camping terrein veroveren.’

Het klinkt ongeloofwaardig maar mijn opa kon het weten want hij kwam uit ‘vroeger’. Toen hij klein was bestond een gezin vaak uit 8 of meer kinderen en droeg je altijd de kleding van je oudere broer of zus. Er waren geen supermarkten die steeds groter moesten worden omdat er steeds meer onzinnig koopgenot werd bedacht. Je ging gewoon naar de slager, groenteboer en de warme bakken en de melkboer kwam langs de deur. Speelgoed maakte je zelf en als je een grote mond had kon je een knal tegen je kop aan krijgen. Ik zou het me eigenlijk niet kunnen voorstellen maar zo hebben mensen echt geleefd… en zich nog vermaakt ook. Ik vroeg mijn opa dan wel eens: ‘Is het nu dan niet veel beter dan vroeger’. Dan keek hij me aan met z’n ogen vol levenswijsheid en zei: ‘Anders jongen, heel anders.’

Mijn opa heeft de smartphone, de tablet, Whatsapp en Facebook niet meer mee gemaakt want hij is er al een tijd niet meer maar ik denk dat hij zijn ogen uit zou kijken. Hij en mijn oma konden in de zomer nog uren ’s avonds buiten zitten, luisterend naar de geluiden van de natuur en genietend van de avond. Dat heet tegenwoordig onthaasten. Wij zijn ondertussen zo gewend aan ons luxe leven, dat als tv, pc, internet en spelcomputers het door stroomuitval af laten weten, veranderen we ineens in doelloze wezens. Ons leven is helemaal in de ban van de moderne techniek en snelheid. Als we ’s avonds helemaal gestrest van het werk en die onvermijdelijke files thuis komen, ploffen we op de bank met een magnetron maaltijd en laten we, via de televisie, de rest van de avond de ellende van de hele wereld over ons heen komen. Als we dat even beu zijn, pakken we onze smartphone of tablet en kijken we naar ander mensen, die ook niks anders te melden hebben dan het drinken van een bak koffie, een bord vol hapjes of een gedeelde spreuk of mening. Willen we er uit, dan boeken we met een paar muisklikken een vliegticket, die soms nog goedkoper is dan een treinkaart en kunnen we een paar dagen van de zon of de sneeuw genieten.

Het leven is razend geworden en de techniek heeft ons helemaal in de greep. Zelfs ik, behorende tot de patatgeneratie van de jaren 70 en 80, kijk vol verbazing naar de jeugd en hun manier van communiceren. Wij gingen nog op stap om elkaar te zien en verkering te zoeken. Die tijd is allang voorbij. Facebook, Pinterest, Twitter, Tumblr en Instagram zijn nu de nieuwe manier van communiceren en contacten leggen. Lekker lui, thuis op de bank of in je nest via je smartphone op zoek naar nieuwe virtuele vrienden of je nieuwe liefde. Het is wel praktisch want als je eenmaal een mooie profielfoto van jezelf hebt hoef je, je niet steeds in nette kleren te hijsen en op te doffen om iemand online te ontmoeten. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan de tijd dat ik op het platteland in Nissedal in Noorwegen woonde. Daar zijn daadwerkelijk nog mensen die een echt leven hebben zonder al deze kermis. Mensen die lekker op hun slofjes het werk doen, daarna ’s avonds thuis komen, uitgebreid van een echte maaltijd genieten en buiten in een stoel met een biertje in de hand in alle rust de avond over zich heen laten komen zonder daarvan een selfie hoeven te maken.

Hoewel ik uit de verhalen van mijn opa vaak begreep dat er vroeger ook best armoede was en dat men het in die tijd met veel minder luxe dan nu moest doen, kan ik het idee niet loslaten dat men toen veel gelukkiger was. Zoals Einstein ooit schreef: ‘Ik vrees de dag dat de technologie onze menselijke interactie voorbijstreeft. De wereld zal dan bestaan uit een generatie van idioten.’

 

 

 

Deel dit bericht
  • 11
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    11
    Shares

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.