Sloop de muren om je heen

Gepubliceerd op januari 2, 2019

Een tafel vol rotzooi. Lege bierflesjes en drankflessen, afgevreten hapjes, vastgeplakt aan de schaal waar ze de avond ervoor zo mooi op gepresenteerd werden, uitgedroogde oliebollen en stinkende asbakken vol peuken. Dit was vaak mijn eerste aanblik op nieuwjaar ochtend. Geen prettig begin van het nieuwe jaar. Zeker niet als je ook nog een droge bek, een tong van leer en houten kop hebt, in mijn geval mede mogelijk gemaakt door Fedde Sonnema uut Dokkum. Het jaar begint voor je gevoel dan ook gelijk kut met zo’n bende en een enorme kater.

Dit jaar was dat anders. Ik was oudejaarsavond namelijk op her-inburgeringscursus en daarvoor moet je wel een beetje nuchter blijven en vooral opletten want Nederland is best een ingewikkeld land. Het afgelopen jaar was op zijn zachts gezegd best ruk wat mij betreft, en dat terwijl het zo goed leek te beginnen. Ik heb nog net niet een tattoo laten zetten met de leus ‘karma is a bitch!’ er op maar ik was echt close. Godsamme wat een jaar! Vanaf april begon de beproeving. Nieuwe zeer luidruchtige buren, een instortend balkon, een doodzieke vader, de dreiging om mijn woning uit gezet te worden omdat mijn huurbaas zijn vergunning niet in orde had en dan was er ook nog die tropische zomer, waarbij het in mijn slecht onderhouden woning met plat dak met gemak dagenlang 39 graden in huis werd.

‘Maar je hebt toch in Spanje gewoond?’ spraken velen cynisch als ik afgelopen zomer liep te klagen over de hitte.  ‘JA KLOPT! MAAR DAT IS EEN HELE ANDERE HITTE EN MEER DAN ZEVEN JAAR GELEDEN EN IK BEN SINDS MIJN BURN-OUT NIET MEER BESTAND TEGEN DEZE TYFUSHITTE!’ Verder valt het met mijn korte lontje wel mee maar af en toe schoot ik even flink uit mijn sneakers. Zal ook de leeftijd zijn. Ik weet sinds afgelopen zomer dat mannen ook in een soort overgang met bijbehorende opvliegers kunnen komen dus laten we het daar maar op houden.

De waslijst ellende is nog langer maar het punt waar ik naar toe wil is, dat ik in deze periode zo veel aan mijn hoofd had dat ik het nieuws totaal niet meer gevolgd heb en ook Facebook tijden lang links had laten liggen. Drie dagen geleden wist ik niet eens wat een Stint was, om maar even aan te geven hoe erg ik in mijn eigen bubbel zat. Tegen het einde van het jaar begon ondanks een drukke periode op mijn werk eindelijk de rust terug te keren en ik keek uit naar oudejaarsavond. Heerlijk rustig thuis voor de buis genieten van de oudejaarsconference van Guido Weijers.

Om dit een beetje te kunnen volgen en de grappen, die voornamelijk over de gebeurtenissen van het afgelopen jaar gaan, te begrijpen moest ik me aan het begin van de avond eerst nog even door wat jaaroverzichten zoals die van het NOS journaal worstelen. Ik dacht dat ik een slecht jaar achter de rug had maar na het zien van deze beelden voelde ik me maar een zielige zeikerd. Die arme Mark Rutte bijvoorbeeld. Helemaal in een hoek gedreven omdat hij zich even iets niet kon herinneren. De man is een jaar ouder dan ik en ik vergeet regelmatig iets. Alzheimer-light noem ik dat altijd als grapje maar bij hem heeft het serieuze vormen aangenomen. Gelukkig weet hij nog wel dat je niet mag liegen.

Tja, en die Stint. Triest verhaal. Bloemen bij een spoorwegovergang in Oss omdat daar vier kinderen omgekomen waren, die in een Stint met mankementen zaten. Wat er precies gebeurd is was me in het jaaroverzicht niet helemaal duidelijk maar nu vond ik de nieuwsfeiten ook best snel gaan, met weinig achtergrond informatie voor iemand die bijna een jaar het nieuws gemist heeft. Beesten met honger bij de Oostvaardersplassen, die dan maar afgeknald werden en heel veel boze mensen, maar waarom was me ook niet helemaal duidelijk. De presentatrice kreeg wel alle ruimte om op mooie locaties lange interviews te doen over het klimaat, Noord en Zuid Korea en onze economie. Ook mooi gefilmd, af en toe met een drone. Prachtig!

Niet echt veel wijzer begon ik aan Guido Weijers. Voor wie het gemist heeft heb ik maar één advies: terugkijken! Hij verwoord precies wat ik al heel lang denk en waar ik al heel lang voor vecht. Omdat ik iets later aan de uitzending was begonnen ontplofte Delfzijl tijdens het laatste kwartier want het was inmiddels twaalf uur geworden. Terwijl heel Nederland buiten voor miljoenen de lucht in stond te knallen, omdat dat traditie is, heb ik op mijn gemak de show uitgekeken. Lekker binnen, alleen, zonder oliebollen of een hoop drank, tegen de traditie in het nieuwe jaar in met een steengoed motto van Guido: ‘Je moet de muren die het leven om je heen heeft gebouwd durven slopen!’

Ik wens iedereen alle goeds, in gezondheid en met een hoop liefde voor 2019 en ik ga weer mijn stinkende best doen om er voor mijzelf ook een goed jaar van te maken. Gelukkig nieuw jaar!
René.

© René Gardenier – Fenix Publishing – 2019

Deel dit bericht
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Een gedachten over “Sloop de muren om je heen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.